سلام.  نه دلواپس نباش، این بغض بی عبور که بگذرد همان صدایی خواهم شد که می خواهی، همان شعری که وحشت تنهایی ات را آرامش می بخشید و زخم سکوتت را نوازش می داد، همان صدایی که حالا... بگذار بگذریم. راستی چه بی مهابا به گریه افتادم؛ چه بی پروا به اشک نشستم. اصلاً بی خیال این خیال ها، حالا که می خواهم از تو بگویم به این ابرهای بارانی که خیسم می کنند اعتنایی نیست. بگذار بگذرند. حالا بدون بغض سلام. خوبی گلم؟

ادامه مطلب